Kategorie: Wszystkie | audycje | muzyka z płyt | pokazy | relacje | zapowiedzi | zdjęcia
RSS
niedziela, 23 lipca 2017

 

Bułgaria - z dala od Złotych Piasków 

Malwina i Artur Flaczyńscy

14.01.2017, Klub Podróży Jarema


Pełna lista utworów ścieżki dźwiękowej pokazu:

01. Trio Mopmu - Kraydunavsko (Torta Bulgarska, 2005)
02. Irfan - Simurgh (Seraphim, 2007)
03. Przewodnik w Orlova Czuka - Les Champs-Élysées (live)
04. Oratnitza feat. Kipri - Tzurni ochi (Oratnitza, 2012)
05. Trio Tzane - Snoshti Sedenki Kladohme (Gaïtani, 2010)
06. Theodosii Spassov - Coloured Glass (Beyond the frontiers, 1995)
07. Boya - Ajde Yano (Dévoïko, 2005)
08. Isihia - Klyuch (Orisiya, 2003)
09. Theodosii Spassov & Stefan Moutafchiev - Právo Horo (The Long Road, 1986)
10. Oratnica - Sharena gaida (Oratnica, 2012)
11. Lot Lorien - Awakening (Eastern wind, 2002)
12. Obraten Efekt - Karagioz (Efekten obrat, 2000)
13. Bulgara - Bear’s Wedding (Bear’s Wedding, 2005)
14. Epizod - O, Shipka! Balgarskiyat bog, 2002)
15. Balkandji - Samodiva (Awake, 2001)
16. White, Green & Red - Sailing (Sailing in the Dark, 1995)
17. Balkandji - Kum Taz Zemja (Awake, 2001)
18. Asen & Milena Group - Bachiana Bulgara (Na srede zemia/The Middle Ground, 2011)
19. Lot Lorien - Mari Mariiko (Eastern wind, 2002)
20. Asen & Milena Group - Aide Mome Da Begame (Na srede zemia/The Middle Ground, 2011)
21. Irfan - Invocatio (Seraphim, 2007)
22. Ivan Hadżijski - Szopska raczenica (Great Masters Of Bulgarian Instrumental Folklore, 2001)
23. Gologan - Kaval reggae (2010)
24. Sredets Chamber Choir - Slava Otcu (Bulgarian Classics - Medieval Orthodox Classics, 2000)
25. Balkandji - Molitwa za spasjenje/Молитва за спасение (Zmey/Змей, 2008)
26. Gologan - Pirinska pesen/Pirin song (2010)
27. Isihia - Gospodi Vozvah (Orisiya, 2003)
23:27, piotrpiegat , pokazy
Link Dodaj komentarz »

Bułgaria - z dala od Złotych Piasków, to kolejny muzyczny pokaz slajdów, który odbył się w Klubie Podróży Jarema. Tym razem autorzy pokazu Malwina i Artur Flaczyńscy, poprowadzili nas swoimi, tajemnymi ścieżkami, po których przez kolejne lata odkrywają te mniej znane oblicza Bułgarii.

Stara Płanina (cześć łańcucha górskiego Bałkanu) to najdłuższe pasmo górskie w Bułgarii, przecinające kraj na dwie części - północną i południową. Niższe partie gór porasta mglisty las, tworzący prawdziwie gotycką atmosferę. Jednak szczyty i najwyższe partie gór porośnięte są alpejskimi łąkami. Szczyt Buzłudża (1441 m) dla Bułgarów ma mocno symboliczne znaczenie. Oficjalna nazwa szczytu to Hadżi Dimityr, od nazwiska bułgarskiego bohatera narodowego. W 1868 r. na Buzłudży starły się ze sobą oddziały powstańcze (czeta) Dimityra i wojska osmańskie. Po nierównej walce czetnicy zostali rozgromieni. Bułgarski poeta Christo Botew uwiecznił tę bitwę w swoim słynnym poemacie "Hadżi Dimityr". Na szczycie Buzłudży bułgarska partia komunistyczna wybudowała serię pomników, które miały udowadniać, że cała walka o wolną Bułgarię była walką o Bułgarię komunistyczną. Pomniki miały upamiętniać m.in. "kongres buzłudżański" - pierwsze, założycielskie spotkanie bułgarskich socjalistów w 1891 roku u podnóża Buzłudży.  W 1981 r. otwarto tu Dom Partii w formie latającego, kosmicznego spodka z wielką, 70-metrową wieżą, w którym odbył się jeden partyjny kongres. Od upadku komunizmu ten surrealistyczny monument, symbol bułgarskiego socjalizmu, stoi całkowicie opuszczony i niszczeje. 

Widokom z zamglonej Buzłudży towarzyszą mroczne, folk-metalowe dźwięki zespołu Balkandji. W języku bułgarskim "Bałkandżi" oznacza "człowieka z Bałkanów", a ponieważ pasmo Starej Płaniny zwykło nazywać się w Bułgarii Bałkanem, oznacza to tyle co "Cowiek z gór". Nazwa ta odnosiła się przede wszystkim do bułgarskich rewolucjonistów, którzy ukrywali się na Starej Płaninie, w okresie panowania tureckiego imperium. Zespół Balkandji założyli w 1999 roku w Sofii gitarzysta Kirył Janew oraz grający na klawiszach Nikołaj Barowski. W swojej muzyce łączą bułgarską muzykę ludową, tradycyjne, bułgarskie instrumenty (tambura, kaval i tǔpan) z ciężkim brzmieniem progresywnego hard rocka oraz heavy metalu. Tworzą charakterystyczną mieszankę lirycznych lub wesołych melodii, nieparzystych, zmiennych rytmów zaczerpniętych z bułgarskiego folkloru, z ciężkimi riffami gitar, mocnym rytmem perkusji i elektronicznymi pasażami klawiszy. Archaiczna, ludowa poetyka ich utworów, obraca się wokół tradycyjnej tematyki piosenek ludowych - miłości, tęsknoty za ukochaną, legend, magii, czarów, obrzędowości, ale również miłości do ojczyzny. W 2001 roku muzycy nagrali i wydali własnym sumptem debiutancką płytę Probużdanie (Przebudzenie), które bardzo często pojawia się w dyskografii pod anglojęzyczną nazwą Awake. W trakcie kolejnych lat działalności skład grupy zmieniał się wielokrotnie - w sumie do dzisiaj przez zespół przewinęło się aż 14 różnych muzyków i wokalistów. Szczególnie trudne dla zespołu były lata 2005-06, kiedy to Nikołaj Barowski został aresztowany i osadzony w Grecji pod zarzutami przemytu fałszywych pieniędzy. Po spędzeniu około 1,5 roku w więzieniu, został oczyszczony ze wszystkich zarzutów i mógł wrócić do Bułgarii. W 2008 roku ukazał się długo oczekiwany, drugi album zespołu, zatytułowany Zmey (Zmiej/Żmij, to nazwa węża lub smoka z mitologii słowiańskiej). Ze słowiańskiej mitologii pochodzi również Samodiwa - magiczna, leśna wróżka - dziewica kuszącą młodych mężczyzn nocnym tańcem w blasku księżyca. Samodiva, to utwór z pierwszej płyty Balkandji Awake z 2001 roku.

Diva, samo diva stichija! - Ljuta zmija!

S pogled krŭvta mi izpiva! - Ljuta zmija!

Kak na sŭrtse se uviva! - Ljuta zmija!

Tazi gorska magija!

Docieramy do Płowdiw - drugiego po stolicy pod względem liczby mieszkańców i jednego z najstarszych miast w kraju. Płowdiw położony jest na skraju gór Rodopów, pośród siedmiu wzgórz zwanych tepe, nad rzeką Maricą. W dawnych czasach miasto było warownym grodem Traków, podbitym najpierw przez króla Macedonii Filipa, a następnie przez Rzymian. W czasach rzymskich Trimontium - miasto na trzech wzgórzach - było głównym ośrodkiem prowincji Tracja. Z tamtych czasów w mieście zachowały się między innymi antyczne łaźnie, stadion i amfiteatr Filipopolis. W średniowieczu przybyły tu plemiona słowiańskie, które z kolei zostały podbite przez Bizancjum. Miasto stało się graniczną twierdzą bizantyjską, wielokrotnie plądrowaną przez wyprawy krzyżowe, aż w końcu dostało się w ręce Turków. W XIX wieku po zakończeniu wojny rosyjsko-tureckiej miasto otrzymało nazwę Płowdiw i weszło w skład niepodległej Bułgarii. Spacerujemy po XIX-wiecznym, starym mieście, utrzymanym w stylu bułgarskiego odrodzenia narodowego. Część domów jest pięknie odrestaurowana, część czeka na remont. W 2019 roku Płowdiw będzie Europejską Stolicą Kultury i przygotowania do tego wydarzenia są w mieście widoczne na każdym kroku.

Biały, zielony i czerwony to kolory bułgarskiej flagi. To także nazwa 5-osobowego, folk-jazzowego bandu z Płowdiw White, Green & Red. To pierwszy, profesjonalny skład jazzowy w Bułgarii, stanowiący ważną część historii krajowej sceny jazzowej, będący jej prawdziwym symbolem - i to nie tylko ze względu na swoją nazwę. Od początku lat 70-tych muzycy WGR mieli ogromny wpływ na rozwój bułgarskiej sceny muzycznej oraz kształtowanie wielu elementów kultury w Płowdiw - mieście, w którym rezydowali i działali. W swojej muzyce łączyli elementy jazzowego kanonu, długie, zapamiętałe solówki, z motywami bułgarskimi - tradycyjnymi melodiami i tańcami ludowymi - stając się częścią europejskiej sceny jazz fusion. Głównymi instrumentami, które charakteryzowały ich brzmienie były: saksofon, jazzowa gitara oraz fortepian. W ciągu 35 lat działalności (1971-2006), muzycy White, Green & Red brali udział we wszystkich najważniejszych festiwalach jazzowych w Bułgarii, Europie (m.in. Jazz Jamboree w Warszawie) i w Stanach. Nagrali również kilka albumów - zarówno winylowych, jak i kompaktowych. Swoje wieloletnie doświadczenie sceniczne i instrumentalne przekazują obecnie w ramach powołanego przez siebie New Music Center w Płowdiw - centrum szkoleniowo-warsztatowego, popularnego wśród młodych, bułgarskich muzyków. Na płycie Sailing In The Dark z 1995 roku znalazła się soft jazzowa kompozycja Sailing, idealnie wpasowująca się spokojnym i relaksacyjnym nastrojem w klimat muzycznej "Podróży w nieznane".

Na szczycie wzgórza Dżambaz Tepe, na którym położone jest stare miasto w Płowdiw, znajdują się ruiny trackiej, a potem rzymskiej twierdzy, strzegącej miasta. Oglądamy średniowieczny meczet Dżumaja oraz pozostałości rzymskiego stadionu. Z wielkiego placu przed meczetem odchodzi główny deptak miasta (ulica Księcia Aleksandra I Battenberga), z neobarokowymi fasadami kamienic, licznymi sklepami, kafejkami, galerią sztuki – świetne miejsce na lody, kawę, przechadzkę w upalny dzień i podpatrywanie normalnego, miejskiego życia.

Kum taz zemja (Do tej ziemi) to kolejny utwór zespołu Balkandji z płyty Awake. Tym razem to, krótka, rockowa ballada w wersji akustycznej, gdzie metalowe brzmienie elektrycznych gitar, zastąpił stonowany acoustic folk i nagrane unplugged tradycyjne "pudła" gitar muzyków.  

 

W Baczkowie oglądamy prawie tysiąc lat historii rozległego Monastyru Baczkowskiego - drugiego co do wielkości w Bułgarii, męskiego klasztoru prawosławnego, założonego w XI wieku przez gruzińskiego mnicha. Monastyr długo pozostawał w ręku Gruzinów, potem cieszył się opieką bułgarskich carów, by w czasach panowania tureckiego być ostoją prawosławia i bułgarskiej kultury narodowej. Na północnych stokach Rodopów podziwiamy  malownicze pozostałości średniowiecznej twierdzy obronnej w Asenowgradzie. To warowna twierdza z XIII wieku założona przez cara Asena Ivana II w celu obrony tych ziem przez Bizancjum, a następnie Turkami.  W czasie panowania tych ostatnich twierdza została doszczętnie zniszczona i ostatecznie opuszczona.

Grupa Asen & Milena powstała w 2009 roku, łącząc tradycję i piękno bułgarskiego folkloru z muzyką klasyczną i jazzem. Trzon grupy tworzy troje cenionych i popularnych w Bułgarii muzyków i wokalistów. Wokalistka Milena Karadjowa pochodzi z okolic gór Strandża i Sakar, skąd wyniosła miłość i pasję do tradycji i folkloru tych ziem. W 2004 roku spotkała gitarzystę Asena Marinowa , z ktorym rozpoczęła wspólne występy i współpracę. W latach 2008 i 2010 Milena wydała dwa solowe albumy z jazzowymi aranżacjami popularnych, tradycyjnych piosenek bułgarskich. Zachowując autentyczne teksty i specyfikę lokalnych dialektów, Milena wybiera w śpiewanych przez siebie piosenkach nowoczesne aranżacje, które podkreślają siłę i piękno ludowych melodii. 

Z kolei Asen jest wykształconym klasycznie gitarzystą. Ukończył Nowy Uniwersytet Bułgarski w Sofii w klasie gitary i jest laureatem kilku nagród na krajowych i międzynarodowych festiwalach gitarowych. Wydał dotychczas 4 płyty solowe, grając na gitarze klasycznej i kameralnej. Z kolei grający na bułgarskim kavalu Hristian Georgijew uczył się gry na tym instrumencie od największych mistrzów w kraju. Jest muzykiem dwóch znanych, bułgarskich zespołów etno-folkowych - Merudii i Oratnicy. W nagraniach i na koncertach skład zespołu poszerzany jest dodatkowo o skrzypce, wiolonczelę oraz perkusję. Pierwszy i jak dotychczas jedyny album grupy zatytułowany Na Srede Zemja (Na środku Ziemi) ukazał się w 2011 roku. 

Kompozycja Bachiana Bulgara grupy Asen & Milena, powstała na bazie tradycyjnej, bułgarskiej piosenki Brała moma ruża cwiete, a nagrana została z gościnnym udziałem Ljubomira Nikowa na wiolonczeli oraz partią gitary klasycznej opartej na Preludium BWV1007 J.S. Bacha. Tekst piosenki opowiada o "młodej dziewczynie, która zbierając kwiaty zasypia w swoim ogrodzie. Do śpiącej panny przychodzi młodzieniec z bukietem kwiatów oraz pierścionkiem, by ją obudzić i poprosić o jej rękę." Liryczny śpiew Mileny łączy się z ciepłą i intymną gitarą klasyczną Asena, wiolonczelą oraz łagodnymi dźwiękami tradycyjnego kavala.

Брала мома ружа цвете в градинкана. 

Дет го брала, там заспала покрай цветену.


Melnik, położony u stóp gór Pirin, to najmniejsze miasto w Bułgarii  - podobno na stałe zamieszkuje go tylko ok. 200 osób. Miasteczko znane jest z malowniczych domów w stylu bułgarskiego odrodzenia, a także produkcji świetnego wina, powstającego z uprawianej w okolicy winorośli.

W Melniku słuchamy jednej z najbardziej znanych w świecie, bułgarskich piosenek ludowych. Mari Mariiko to popularna piosenka rodopska z regionu gór Strandja. W wersji zespołu Lot Lorien z płyty Eastern wind (2002), została ona połączona w jeden utwór z inną piosenką ludową Mila moja majno lijo. Teledysk do tego utworu powstał w 2004 roku w reżyserii znanego, bułgarskiego reżysera Todora Czapkanowa.

Mari Mariyko, karagyozliyko, hodila li si lete na mandra?

Vidyala li si, mari, pryasno sirenye?

Takova ti e byaloto litse

W okolicach Melnika oglądamy piaskowe piramidy - widowiskowe formy skalne uformowane z czerwonego piaskowca. W tle raz jeszcze Asen & Milena Group, tym razem w piosence Aide Mome Da Begame (Ucieknijmy Moje Kochanie). To popularna, macedońska piosenka ludowa o młodym mężczyźnie, który prosi ukochaną, aby uciekła z nim i zostawiła rodziców i posag.

Z Melnika, drogą przez wyschnięte, rzeczne koryto, wzdłuż słanych, piaskowcowych ścian, dochodzimy do Monasteru Rożeńskiego. To kolejny klasztor o prawie tysiącletniej historii, założony przez greckich mnichów z góry Athos. W bogatej w naścienne freski cerkwi Narodzin Bogurodzicy przechowywany jest główny skarb, ikona Matki Boskiej namalowana jakoby przez samego Łukasza Ewangelistę. Na przełomie XIX i XX wieku klasztor dawał schronienie bułgarskim i macedońskim rewolucjonistom, walczącym o niepodległość kraju. W pobliżu monasteru został pochowany Jane Sandanski, uznawany w Macedonii za bohatera narodowego.

Utwór Invocatio zespołu Irfan, to krótka kompozycja, zaśpiewana a capella w mrocznym, gotyckim stylu Lisy Gerrard i zespołu Dead Can Dance, będąca otwarciem płyty Seraphim z 2007 roku.

  

Przemieszczamy się na zachodni kraniec gór Riła, najwyższego masywu górskiego na Półwyspie Bałkańskim. Nazwa Riła pochodzi z języka trackiego i oznacza „górę pełną wody".

Szopska raczenica, to tradycyjna melodia i bardzo popularny taniec bułgarski. Trzy kroki w prawo, wykop, trzy kroki w lewo, wykop, a wszystko to w dosyć szybkim i skomplikowanym, nieparzystym tempie 7/8. Nazwa szopska, wywodzi się od tradycyjnej nazwy "Szopi", którą określa się mieszkańców Sofii i okolicznych regionów. Szopskiej raczenicy wysłuchaliśmy w archiwalnej wersji zagranej na tradycyjnej, bałkańskiej trąbce przez Iwana Hadżijskiego, muzyka ludowego żyjącego w latach 1937-2005 u podnóża Rodopów, we wsi Markowo koło Płowdiw na południu Bułgarii. Utwór znalazł się na m.in. na płycie z najpopularniejszymi, bułgarskimi melodiami i tańcami ludowymi, zagranymi przez wielkich mistrzów bułgarskiej muzyki instrumentalnej Great Masters Of Bulgarian Instrumental Folklore, wydanej przez Balkanton w 2001 roku. (A tu raczenica, tylko troszkę inna)

Przez rozległe winnice docieramy do starej wioski Stob, znanej z malowniczych, tworzących bajeczną scenerię piaskowcowych piramid. Piramidy Stobskie, podobne są do melnickich, ale o wiele mniej znane. Iglice z pomarańczowo-beżowego piaskowca powstały dzięki wypłukiwaniu się miękkich fragmentów skał.

A z głośników rozbrzmiewa rytmiczny Kaval reggae bułgarskiego, etno-rockowego zespołu Gologan. To tradycyjny utwór bułgarski zagrany w rytmie reggae, z melodią wygrywaną na drewnianym flecie kaval. Gologan został założony w 2004 roku w Sofii przez grającego na kavalu Iwana Hristowa oraz gitarzystę Petara Czołchowa. Wkrótce dołączyła do nich wokalistka Angela Rodel - doktorant etnologii Uniwersytetu Kalifornijskiego UCLA z Los Angeles, która przyjechała do Bułgarii, aby prowadzić badania nad tradycyjnym, bułgarskim śpiewem ludowym. W 2006 roku dołączyli do zespołu Iwan Wulew (bas) i Grisza Manikatow (perkusja), uzupełniając w ten sposób obecny skład Gologana. Poza współczesnymi instrumentami rockowymi, zespół wykorzystuje tradycyjne, bułgarskie instrumenty ludowe, takie jak kaval, lutnia tambura, drewniany, podwójny flet dvojanka oraz bębenek tarambuka i inne. Ich muzyka to mieszanka tradycyjnych dźwięków i ludowych, bułgarskich melodii, z nowoczesnym brzmieniem, własnymi kompozycjami i rytmami rockowymi. Piszą własne, oryginalne teksty, zarówno w języku bułgarskim, jak i angielskim, a część z nich zapożyczają z pieśni ludowych lub folkloru miejskiego.

Ponieważ założyciele Gologan byli przede wszystkim poetami, ich pierwsze koncerty miały charakter literackiego odczytu oraz spektaklu, łączącego muzykę z poezją. Od 2006 roku zespół zaczął grywać wiele koncertów w kraju i za granicą, stając się jednocześnie częstym gościem wielu programów muzycznych w bułgarskiej TV. W 2008 roku został nagrany materiał na ich debiutancki album, który jednak nigdy się nie ukazał. Piosenki z tej sesji do dzisiaj grane są w bułgarskich stacjach radiowych i telewizyjnych. W 2012 roku po serii koncertów w Europie oraz Kanadzie, zespół przerwał swoją działalność na dwa lata. W 2014 roku, już bez Iwana Hristowa, Gologan wznowił działalność i rozpoczął pracę nad swoją pierwszą płytą.

Położony w kotlinie masywu Riła Monastyr Rilski, to najbardziej znany monastyr w kraju, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Założony w XIV wieku przez św. Iwana z Riły, patrona Bułgarii jest ważnym symbolem bułgarskiego oporu przeciwko tureckiej okupacji oraz symbolem odrodzenia narodowego w XVIII i XIX wieku. Główna cerkiew pod wezwaniem Świętej Bogurodzicy to trójnawowa bazylika z XIX wieku, zbudowana na planie krzyża. Ozdobą świątyni są freski, olbrzymi ikonostas oraz słynna baszta Chrelina. W okolicach klasztoru znajdują się też mniejsze, zabytkowe cerkiewki i kaplice ze starymi freskami z XV-XVII wieku. 

Najstarsze, prawosławne pieśni religijne z Bułgarii pochodzą z XII wieku. Jednym z najbardziej znanych, średniowiecznych kompozytorów tej muzyki był żyjący na przełomie XIII i XIV wieku Joan Koukouzeles (Kukuzel). Slava Otcu (Chwała Panu) to jedna z najpopularniejszych kompozycji Kukuzela, której wysłuchaliśmy w interpretacji Chóru Kameralnego Sredec z Sofii. Sredets Chamber Choir powstał w 1973 roku, a jego nazwa odnosi się do średniowiecznej nazwy dzisiejszej stolicy Bułgarii. Założycielem, dyrektorem artystycznym i dyrygentem chóru jest Alexander Kujumdżijew. Chór Sredec jest prawdziwą instytucją muzyczną i ośrodkiem akademickim, w którym wielu znakomitych śpiewaków uczyło się śpiewu i muzyki. Wielu z nich to dzisiaj znani soliści i chórzyści w czołowych teatrach operowych i zawodowych chórach w Bułgarii i innych krajach europejskich. Jednocześnie śpiewacy ci kontynuują swoją działalność w chórze Sredec. Chór jest chórem mieszanym, liczy obecnie 28 śpiewaków i wykonuje utwory zarówno a'capella, jak i z orkiestrą. Wykonywany przez nich repertuar to zarówno średniowieczne pieśni religijne (bizantyjskie, starobułgarskie, serbskie i starorosyjskie), jak też pieśni polifoniczne dawnych oraz współczesnych kompozytorów bułgarskich. Pieśń Slava Otcu znalazła się na wielu płytach chóru, a po raz pierwszy ukazała się w 1992 roku na płycie Dawna Muzyka Bułgarska (Стара Българска Музика, 1992). W 2000 roku ukazał się w naszym kraju album Bulgarian Voices, z najsławniejszymi wykonaniami Sredets Chamber Choir średniowiecznych pieśni prawosławnych. 

U podnóża gór Riła podziwiamy jeszcze jedną, znacznie skromniejszą cerkiewkę św. Mikołaja i jedyny na Bałkanach gejzer w Sapareva Banja. Towarzyszy nam Molitva za spasenie (Modlitwa o zbawienie), kolejny utwór folk-metalowego bandu Bałkandżi, z ich drugiego albumu zatytułowanego Zmey (Zmiej/Żmij, to nazwa węża lub smoka z mitologii słowiańskiej), który ukazał się w 2008 roku.

Musała (2925 m), to najwyższy i najrozleglejszy szczyt gór Riła. Podziwiając go na zdjęciach słuchamy drugiego utworu zespołu Gologan. Tym razem to tradycyjna Pirinska pesen (Piosenka pirinska) zagrana w nowoczesnej, folk-rockowej aranżacji zespołu.  

Na zakończenie wycieczki po górach Riła, odwiedzamy Siedem Jezior Rilskich, czyli bułgarski odpowiednik naszych tatrzańskich Pięciu Stawów. To siedem jezior położonych na wysokości 2100-2500 m, a każde z nich ma swoją własną nazwę: Łza, Oko, Nerka, Bliźniak, Botaniczne, Rybne i Dolne. Co roku w sierpniu, przy brzegach jeziora Nerka, spotykają się członkowie tzw. Białego Bractwa, którzy witają tutaj swój symboliczny Nowy Rok. Białe Bractwo, rodzaj ruchu religijno-filozoficznego, założonego przez Petera Dynowa pod koniec XIX w, łączącego chrześcijaństwo z innymi religiami, m.in. buddyzmem. Ich charakterystyczną cechą jest biały strój. Góry Riła są dla wyznawców sekty terenem kultu i świętości, stąd każdego roku bardzo licznie je odwiedzają.


Na zakończenie podróży po Bułgarii słuchamy jeszcze jednego utworu zespołu Isihia. Gospodi Vozvah (Panie, wezwałem Cię), to kolejna, magiczna kompozycja-modlitwa z płyty Orisiya (2003), prawdziwe misterium cerkiewnego śpiewu oraz tradycyjnej, etnicznej muzyki, zagranej z wykorzystaniem tradycyjnych bułgarskie instrumentów ludowych, takich jak gajda, kaval, typan i tambura.

 

Bułgaria - z dala od Złotych Piasków - Malwina i Artur Flaczyńscy

14.01.2017, Klub Podróży Jarema

Spis utworów

Tagi: bułgaria
23:27, piotrpiegat , pokazy
Link Dodaj komentarz »

Wirtualne Gęśle